prabhatam

పక్కదిగి నెట్ రౌటర్ ఆన్ చేశాను. ఈ మధ్య మా ఇంటి సమీపంలో పిడుగు పడినప్పుడు రౌటర్ కాలిపోయినప్పట్నుంచి, అవసరంలేనప్పుడు నెట్ ఆఫ్ చేసి పెడుతున్నాను.వంటిట్లొంచి పోపు ఘుమఘుమ , కాఫీ ఆరొమా వస్తున్నయి. అప్పుడే శ్రీమతి స్నానం కూడా అయినట్టున్నది. కొందరి ఇళ్లలో కాఫీ పరిమళం గొప్పగా వస్తుందీ, నల్ల బురఖా తొడుక్కోకపోయినా, కాఫీ రంగు మిడి తొడుక్కుంటే చాలు.మమకారపు మాధుర్యం!దొడ్డి తలుపు చప్పుడైంది. పని అమ్మాయి వచ్చినట్టుంది. తలుపు చలికి బిగుసుకున్నది. గట్టిగా రెండు తంతే గాని ఊడలేదు. వడ్రంగిని పిలవాలి. చిన్న పనులకి తొందరగా రారు.ఇంకా ఒకటి రెండు పనులు లిస్ట్ చెయ్యాలి. కొబ్బరికాయ వొకటి రాత్రి వానకి రాలి పడింది. చెట్టు యెక్కి కోసే వాళ్లు కరువైపోయారు. నిన్నటి వానకి నేల బాగా తడిసింది. కొంత ఆరినా, ఇంకా కాలికింద చల్లగా , స్పాంజిలా ఉంది. పక్కయింటి ఆమె , చిన్న బుట్ట లో వాళ్ళపెరటి పూలు, ప్రహరీ మీద పెట్టి వెళ్ళినట్లున్నారు. . మనసులోనే థాంక్స్ చెప్పుకుని, తీసుకున్నాను.మన మొక్కలవి గూడా కోసుకోవాలి. పూల బుట్ట, కొబ్బరికాయా పుచ్చుకుని ఇంట్లో కి బయలు దేరాను. బయట ముందు తలుపు చప్పుడైంది. పేపర్ బాయి పేపర్ చుట్ట చుట్టి విసిరినట్టున్నాడు. పాలవాడి గొంతు వినరాలేదు. ఇంకా పాలు పెట్టలేదు.”అయ్యో ముఖం కడుక్కోకుండా ఆ పూలు ముట్టుకున్నారా.” “పర్వా లేదులే కాసిని మడి నీళ్ళు నువ్వు చల్లు.”
నెట్ ఆన్ చేశాను. గయ్యాళి భార్యను టూత్పిక్ తో యెలా దండించాలో విజ్ఞులు చర్చిస్తున్నారు. యేదో కరువొచ్చినట్లు టూత్పిక్ తో దేనికి, చింత బరికలో, ఈత బరికలో, ఖర్జూర బరికలో వాడుకోవచ్చుగదా. బహుశా మీరు టూత్పిక్ వాడితే అమే చింత బరికె తీసుకునే వీలుంటుందనేమో? యేదొ సామెత చెప్పినట్లు, “తమలపాకుతో నీవిట్లంటే తలుపు చెక్కతో నేనిట్లంటా” అని.అసలు టూత్ పిక్ తో దండించటమెల్లా అబ్బా? టూటాఖామెన్ మహరాజు కేమన్నా తెలుసేమో ? టూత్పిక్ తో మహా అయితే మందలించవచ్చు అంతే. బహుశా దాంతో గుచ్చమనికాబోలు అంతరార్ధం. పూర్వంప్రేమ యెక్కువైతే నఖక్షత , దంతక్షతాలతో వ్యక్త పరచే వారట. ఇప్పుడు ప్రయత్నిస్తే మంచం మీదినుంచి కిందకి పడ దోస్తారు జాగ్రత్త.యాక్యూపంక్చర్ తెలిసిన వాళ్లకి పెద్దగా ప్రాబ్లం ఉండదు. భార్య ఆర్థ్రైటిస్ గూడా తీరిపోవచ్చు.
టీవీ ఆన్ చేశాను, అల్పాచమానానికో, బహిర్భూమికో వెళ్ళినప్పుడో అవలంబించవలసిన శాస్త్రోక్త విధివిధానాలు యెవరో మహానుభావులు బోధిస్తున్నారు. స్కూల్లో మా మిత్రుడొకడు ఒకటికి వెళ్ళేటప్పుడు బ్లాటింగ్ పేపరు తీసుకు వెళ్తుండే వాడు. ఇవన్నీ గూడా చెప్పాలా? చెత్తబండీ విజిల్ వినపడింది. చెత్తబుట్టలో వర్షం నీళ్లు పడ్డాయి. దోమలు మామిడి టెంకల మీద మూగుతున్నాయి. ఈ మధ్య ఈగలు కానరావడంలేదేమిటబ్బా ? హిట్ డబ్బా తీసుకువెళ్ళి స్ప్రే చేసాను. ఇది జీవహింస కిందికి వస్తుందా రాదా ? బుట్ట తీసుకుని వెళ్లి వాకిట్లో పెట్టాను.ఈ మధ్య వాన్లు ఇచ్చిన తర్వాత , బుట్ట గేట్ దగ్గిర పెడితేగాని కలెక్ట్ చేసుకోవడంలేదు. చేతులు డెట్టాల్ తో కడుక్కుంటున్నాను. “ఒక్క క్షణం శ్రద్ధ వహిస్తే ఆరోగ్యానికి యెంతో మంచిది “అని టీ వీ లో నెత్తి నోరు కొట్టుకుని చెప్తున్నారు.”ఏమండీ .కాస్త ఇటు వస్తారా, యెప్పుడు, స్మార్ట్ ఫోను, కంప్యూటర్ ధ్యాసేనా. కాస్త వంటింటి వైపుగూడా తొంగి చూడండి మహానుభావా . ఇంట్లో వున్నారనేగానీ ఒక్క పనికి ఆస్కారం లేదు.” “వుండవే బాబూ. పనిలో ఉన్నాను.” ఫోన్ పక్కనబెట్టి , “బాత్ రూం కి అర్జెంట్ గా వెళ్ళాలి.” ఆలోచన వుంటే మరుగుదోడ్డి అదే వస్తుంది.
అమ్మయ్యా. ఓ పనైపోయింది. ఇక స్నానం తరువాయి. అసలు పళ్ళు తోముకున్నానా ఇంకా ?
“నల్ల వస్తున్నట్లుంది.కాస్త ప్రొద్దున్నే స్నానం చేసి కూర్చోవచ్చుగదా ప్రొద్దున్నే ఆ కంప్యూటర్ పట్టుకు కూర్చోక పోతే. పెద్దవాళ్ళు అవుతున్నారు. కాస్త మడీ దడీ లేకపోతే యెట్లా.సంప్ టాప్ బంద్ చెయ్యండి. మడి నీళ్ళు పట్టుకుంటాను.”
“కొద్దిసేపే వస్తున్నాయి నీళ్ళు. అవి గూడా సంప్ లో పడకపోతే బాత్రూంకి ఇబ్బంది అవుతుంది, యెట్లా? తొందరగా పట్టుకో నీ మడి నీళ్ళు” .
సంప్ నల్ల క్లోజ్ చేశాను.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

The Postman by Devarkonda Bala Gangadhar Tilak

The Postman .
by D. Bala Gangadhar Tilak
translated by Versakay
…………x………….

My dear Subba Rav,o
Not to be seen these days ?

What?!You want me to write a lyric about ‘The Post Man.’ ? Are you joking?
Our ancestors have ordained us to,
weave poetry
about a beautiful dame, or
about the moon or
about a praise-worthy, courageous and stoic hero or
about a hero who is not so praise-worthy, who nevertheless is courageous and stoic,
What then, is this nuisance about a wretched post man?
Especially at this evening time !
Money will showered on you,
if you praise , a rich man. People will gaze adoringly at you
if you chant, the litany of an Exalted Minister,

Highly improper , nay abnormal and uncivilised , this is l
Oh, Subba Rav, After all, about a wretched posT mAn !
Can one certainly get any ideas worthy of poetry ?

Why don’t you assign me to write something about these, these that I list below?
The third 5 year plan
The tenth Picnic-in-the-woods Festival,
A business magnate like a Birla or Dalmia
The movies
A spiritual leader like Dalai lama,
The real reasons for and the inevitability of and the necessity for the war,
The changing-over of dynasties and kings
And you can look at my prowess then,:—

The graceful style, like the drumming sounds of
a cascade, the wave after wave of words,
soft and sweet .
I can, I will. Write heaps after reams. Lyrics, epics,
that would steal minds of people, entrancing them.

But write about a lowly postman ?!
That haggard old guy,
dried , emaciated, when in the hot sun,
a soggy rag when soaked in rain,
a worker with a pittance for a salary,
a pencil secured behind a lobe of his ear,
a sack in his hand,
in his khaki uniform ,
shoes worn out
a nondescript, poor man,
who goes on rounds,
from street to street,
every day.
Forget it.
Is he a prime minister or what?

So, you think so ? Now look at this :
Look at those two eyes which look like water-lilies, wide-open, in full bloom looking out of that window,
the piercing looks radiating towards the corner, of the street.
the eagerness,the anxiety behind those eyes.
the throbbing of her heart,
for the sake of a scrap of news about her sweetheart,who had left her and gone abroad.

Oh, young lady
Your craving to offer, your youth, your tenderness of eighteen years, ,that you have preserved pristine ,so long with care and caution, to place it on a platter and hand it over to your beloved, is evident to me, I empathise with you.
Your looks, form a line of bumble-bees, and
your hopes, sound aloud pellmell like jingle-bells,
They wake up the entire street.
They look all around,
They scan the street all along,

Lo! There he is, the postman !
You, jump into the lane in a jiffy.
A smile on his face that reveals , “no, there is no letter for you”
and then,…
looking wistfully at this humble servant of the postal department trudging off, there are two limpid pools, two pink blossoms.

The ripe old lady sitting in front of her hut, her whole life, a passage through a stream of hardship and blood.
Her eyes half blind hold within them, a lamp of life that is all but extinguished.

The very life that she gave birth to,
the only hope that is left to her,
her child,
dear as her own dad born again to her,
her very life-breath.
She awaits avidly for him, for Simhachalam, the soldier.
Minute after eager minute, every minute.
“Has he posted one scrap of a post card ?”
Oh, Postman, go, rush. Quick, to her.
Offer good tidings to that wretched old woman,
Note the joy on her furrowed face!

For that guy who stands yonder,
for that epistle from his bosom friend, that is getting nearer and nearer to him

You’re an expert.
to a trader,
to a dancer,
to a thief languishing in a gaol,
to a murderer,
to the current day celestial, who is condemned by his profession to be away from his beloved ( translator’s note::the reference is to the epic “Megha sandesam, by Kalidasu)
to a man,
to a demon.
Yes, you are an expert, an organiser,
who can strangely, magically,
turn it around, the distance, the far off
onto a spindle named one minute, an instance.
To all of them, each one of them.
Your ride to them on a horse, that is luck
You are are the harbinger of tidings auspicious or bad.
In your magic sack there are,
deep gasps, loud guffaws and wide smiles, blooms, peals of pleasure, compliments, wails of anguish.
Which ever of these, at which ever blick , you would bring out to them from your sack .
at that very moment, you are verily a king.

You , who are acquainted with some,
you nod your head at some,
you don’t even look at some corners ,some nooks of the town,
You are a close kin of all.
You bring news to all.
Still your story alone it is ,that gets churned and tossed around wildly in whirlpools
You make rounds, you wander about all these houses.
Alas, there isn’t, one threshold at which, you can cast off the heaviness, the burden in your heart.
These many eyes. They beckon to you. Yet not even one of them, looks at or beneath the coat that you wear,—
When I look at you trundling away stoically, having delivered a letter ……
I perceive the rustle of a ship receding into the sea leaving the shore behind.

Posted in History, literature, poetry, Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Wide eyes -3

…..with bated breath he jumps out towards the window and catches hold of a widow-rod and steadies himself….
v.n.3
It required some effort to smooch her from across the widow-rods.He desires to whisper something into her ears. But it can wait. First he imprints an ardent kiss on her cheek, oblivious to the danger, so inebriated is he in her presence. Besides himself with fervour , he presses his lips again and again over her wide eyes. Overcome with emotion, the couple forget that they could get exposed .
Suddenly, Hema Sundari perceives the patter of foot steps in the distance. Afraid, she whispers a warning to him, “Get away, quick !”. With his keen vision, Ranganayaka looks all around the garden, but can find none. A light breeze ruffles the tender branches. A tarantula wanders this way and that as though with fright, over the web it has been intently weaving. Dew drops that settled over the net in the night , slide over its threads and glitter like pearls.
Dark clouds envelope the moon once again . It is bleak all around. Ranganayaka finds a sentry near about the gates of the mansion, who seems to be dozing, leaning his back against the wall . Oh, he gets up suddenly, looks around groggily . He finds Ranganayaka perched precariously at the window ledge, and cries out aloud, “thief, thief.”
Ranganayaka loses no time. He whispers what ever secret he had in his mind in Hema’s. ears, kisses her again and jumps on to the tree and hides himself within its thicket .He looks around in vain, for a quick get-away. Meanwhile some servants have woken up and are running helter-skelter to find and catch the intruder.
One of them points his finger at Ranganayaka, barely visible with in the clutter of leaves, and cries, ” There hides the thief. ”
Ranganayaka jumps down quickly and grabs a long bamboo stave, that he had hidden in the lower branches of the tree, and tries to defend himself from the onslaught of the servants who are now attacking him with similar staves . Some others begin to rain pebbles and stones at him. He wards off the deadly blows adroitly. The sounds of the thick sticks hitting each other is reverberating within the quadrangle. Sparks fly as the dry staves hit each other and get reflected in the eyes of the men. A few of the attackers suffer severe blows , faint and fell to the ground . Others take to their heels and watch him warily from a safe distance, making a vain effort to recognise the intruder who stained himself black. Felling a few others in his way, Ranganayaka jumps on to the perimeter wall and sprints away, disappearing in the bleak alleyways of the city……
.

Posted in History, literature | Tagged , , , , , | Leave a comment

Wide eyes-2

V.N-2
It is now, the last third of the night, the third Jamu as they call it, the four
hour span, from 2.00 a.m to 6 a.m. Even that is slowly creeping to a close. He is not yet fortunate to get a glimpse of Hema Sundari. “Have I reached the rendezvous earlier than scheduled”, Ranganayaka wonders. “Perhaps the missive that I sent her through the maid Nancharamma, did not reach her.” , he worries.
He had smeared a thick, dark paint all over his body.”Is it the reason, that she is unable to perceive my presence”, he wonders.
Lifting his head up, he tries to look deep inside the room through the open window. Luckily the moon casts off , the thick veil of clouds behind which it hid, drenching the garden in a deluge of light. Hema Sundari must definitely have noticed him , for she gently walks towards the window and stands there. ” Oh! So you could reach here, thank God.”, she says pleasantly. A streak of light has darted from amidst the mango leaves on to her forehead. Ranganayaka lifts his face a bit and looks at the big eyes of the young lady, oblivious to his surroundings.
The soft dull moon lit her countenance , glistening it tantalisingly . A light pink hue ,as of milk , a wee degree over-boiled. Through the thin veil and beneath her forelocks, her wide eyes spanning almost to the ears. twinkle like a pair of wriggling fish caught in a snare. In the ethereal glow of the moon, the girl, just about twenty years of raging age, appears before him looking verily like a fairy. “Am I indeed awake or is it a dream?”, he wonders.
Both of them desire, nay crave, to fall into a slumber in an inebriating embrace. But alas, no scope even to talk endearingly for a moment .Ranganayaka is afraid some one would easily notice him if they talked even a bit louder. With a still stare , he takes a deep swig at her divine beauty. The smile that sparkled over their lips mingled entrancingly with the the moon light that pervaded the sky like the white shower of Wild Sugarcane (rellu grass) plumes.
A wild thought sparkles out across his mind. He decides to tell it to her. Immediately with bated breath he jumps out towards the window and catches hold of a widow-rod and steadies himself….

Posted in History, literature, Uncategorized | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Wide eyes.

Here is my attempt at translation, into English, of a few opening paragraphs of a famous Telugu novel ‘Visala Netralu’ (Wide Eyes ) of Pilaka Ganapati Sastry, which I read long decades ago, in the Telugu weekly ‘Andhra Patrika’

In the sky, long lines of dark clouds play hide and seek with a limpid light. On the ground , streaks of light and darkness are racing, one behind the other. Above, over the clouds it is a vast expanse, a milky ocean of clear alabaster. Whichever way you look, there is the glitter of twinkling stars.
But in Nichulapuram, it is bleak and inky. Darkness all around..
With bated breath, Ranganayaka is climbing the mango tree . His body is lacerated, here and there. It doesn’t bother him a wee bit. No, it ‘s not even an ant-bite, so to say. With a bit more of strain he could reach the top branch. He stays there for a while, then crawls ahead little by little, hides himself within a thick cluster of tender leaves. He looks warily all around the mango grove to see whether any one has found him. No trace of any one anywhere .
He lifts his head and looks out at the window of the mansion, at a distance of two or three yards from him, dimly-lit by a dull light. He lets out a sigh, and keeps on looking steadily, eyes wide open, at the window.
The moon who hid himself behind a blanket of thick clouds, peeped brightly for an instant and then disappeared behind the clouds. The fragrance of mango blooms, kindled a wee glow of intoxication within his heart. A dog barks some where in the distance. In a branch nearby, a squirrel lifts its tail and runs off. Ranganayaka shudders a little bit. and composes himself. The rustling of dry leaves, as they swirl down in the light breeze reverberates within his heart quietly.

Posted in Code of conduct, History, literature, Uncategorized | Tagged , , , , , | Leave a comment

Why bicker , bro. You live your life. And let him, his.

Here is somethingin Telugu, for such siblings that are at loggerheads with each other.
I’ll try to translate it into English , a while, soon.

నాకు నాదో విజ్ఞప్తి:

భూమి తిరుగుతోంది, కాలం గడుస్తోంది.
మనుషులు మారుతున్నారు, రోజుల్ని మారుస్తూ.
సమాజంలో మార్పులు తెర్లుతున్నాయి,
కడలిపై కెరటాలులా,
అప్పుడప్పుడు సమస్యలకు సమాధానాలు తెస్తూ,
మరి కొన్ని సార్లు సుడిగుండాలను, ఉపరితల ద్రోణులను
(నేను సైతం గొప్ప మాటలు ……….)వెంటబెట్టుకునీ,
సమస్యలను జటిలం చేస్తూ, దుర్ఘటనలనూ, విస్ఫోటనాలనూ
ప్రపంచం నలు దెసలలో యెక్కడెక్కడి నుంచో తోడి తెచ్చుకునీ,
అంతూ పొంతూ లేని ఈ ఆటూ పోటుల కెరటాలముందు నా సమస్యలేపాటివో,
ఈ కక్షలేపాటివో, ఆకాంక్షలే పోటీవో?
నా వాకిలో, నా ఇల్లో, నా ఊరో, నా నుయ్యో, నా దేశమో వీడి ప్రపంచంలోకి పోయి చూడాలేమో ?
అప్పుడైనా తెలుస్తుందో లేదో, నా కాంక్షలూ, నా కక్షలూ అర్ధ రహితమైనవో, సార్ధకమైనవో?
అవి,కదలీ కడలి కెరటాలపై నురువుపిండి బుడగల వంటివేనేమో?
అవును కాదేమో ?
యెంత చెట్టుకి అంత గాలి.
నా సమస్యలు నాకు అగమ్యం,
నా అహం నాకు రమ్యం.
నిజమే.
ఆయినా నేను సైతం, ………..
ఆ నీవు సైతానా? ,
(నేను కాదు,నీవే సైతాన్, నీ అబ్బ సైతాన్,
నీ అమ్మ సైతాన్, అదే మన అమ్మ సైతాన్.
మన అమ్మా? అదెక్కడుంది? నీ యెంకమ్మా?
అవును నీది యెనకమ్మా, నాది ముందమ్మా, గుర్తుంచుకో.)
ఆ ఎక్కడున్నాం మనం, అదే నేను,
ఆ , పేను సైతం,
ఐ మీన్ నేను పైత్యం….
సారీ పేను పైత్యం
అదే నేను సైతం,(అమ్మయ్య!)
తాము సైతం,
(త్వమేవాహం కనుక , క్షమించాలి)
గల్లీలో తమ్మి సైతం,
గొంది లోఅన్న, సరే తంబి, సైతం
సమస్యలు తెచ్చిపెట్టుకోవటం, ఇతరులకు తెచ్చిపెట్టటం,
సమస్యలను తీర్చడం వలె కష్టం కాదు గనుక,…
సమాజానికి ఉన్న సమస్యలకు తోడు
కొత్తవి నా మూలంగా, మన మూలంగా ఏర్పడకుండా,
మనం ఇంకా వేర్పడకుండా, (మళ్ళీ త్వమేవాహమా?హన్నా?)
చెయ్యగలిగిన ప్రయత్నం చేయ రాదా ?
చెయ్యి రాదా?

Posted in Code of conduct, literature, poetry, Wildlife | Tagged , | Leave a comment

From an old school to a new school of thought!

Ghummakkad

If you look at Chennai, it is deeply rooted in its culture. Old temples and schools to the colonial architecture to the 21st century cool hotels and clubs. It’s all there. And I was going to see this change in a span of two hours.

I was with the ladies of Ladies Circle 4 of Chennai, who first took me to a project called the Madrasa-I-Azam H.S.S. at the Umdah Bagh. This school, which is spread over a couple of acres is on the popular Annaslai, and maybe the only piece of land, which is not yet commercialized. The ladies are undertaking the restoration of the auditorium located toward the back side of this plot and at the same time commissioning new furniture for one of the classrooms.

Madrasa-I-Azam was started in 1761 by His Royal Highness HE Wallajah Nawab Md.Ali Khan Bahadur, ,as a school for the education of…

View original post 421 more words

Posted in Uncategorized | Leave a comment